مقامه یکی از گونه های نثر ادبی است که در قالب داستانهای طنز آمیز وسیله ای برای به نمایش گذاشتن مهارت لغوی نویسنده می باشد. بدون تردید گنجینه لغوی دانشمندان لغت شنای گذشته همواره مورد نظر مقامه نویسان بوده است. قهرمان مقامه احیانا مرد دلیری است که همیشه در ماجراجویی ها پیروز می باشد. معمولا مهارت ادبی، لغوی و بدیهه گویی خود را استادانه در آراستن سخنان خویش با فنون ادبی نشان می دهد…
خلاصه
کتاب «مقامات الحریری»، نوشته «ابومحمد قاسم بن علی بن محمد بن عثمان
حریری بصری»، از ادبای برجسته قرن پنجم و آغاز قرن ششم هجری، اثری
گرانسنگ در فن «مقامات» است. این فن که مبتکر آن «بدیع الزمان همدانی»
است و در اواخر قرن چهارم هجری ابداع شد، به وسیله گروهی از نویسندگان
که به فارسی و عربی می نوشتند، گسترش یافت و رایج گردید. «مقامات
الحریری» که اصل آن به زبان عربی است، به تقلید از شیوه «بدیع الزمان
همدانی»، در 50 «مقامه» نگاشته شده است. نثر «حریری» در این اثر، از
تصنع و تکلف بیشتری نسبت به آثار «بدیع الزمان همدانی» برخوردار است؛ به
گونه ای که او این فن را به کمال رسانده است. هر «مقامه»، در قالب داستانی
کوتاه و مستقل روایت می شود. قهرمان داستان ها، پیرمردی است شوخ، فرزانه،
خوش مشرب، تهیدست و دانای علوم و فنون ادبی که نامش «ابوزید سروجی»
است و با خطابه های شیرین خود، همگان را می فریبد. ترجمه حاضر از این اثر
ارزشمند، با شرح و توضیح واژگان و اصطلاحات دشوار، واژه نامه و فهرست
اعلام، همراه است.
